Sandkorn har etter det eg forstod på Sigrid Moldestad i Meieriet og kan lesa meg til på omslaget, kome til under litt spesielle tilhøve. Det starta ei magisk jonsoknatt ved fjorden i Vaksdal, og enda opp nokre iskalde, vasslause vinterdagar der gutane i bandet lukta ille etter å ikkje ha fått dusja på tre strake døgn ... I den grad dette har hatt noko med sluttresultatet å gjera, vil oppmoda alle som har tenkt å laga plate om å prøva noko liknande.

For maken til plate! Dette er eit album kjemisk fritt for dødpunkt. Det er vilt, det er vakkert, det er vemodig og det handlar om kjærleik i ulike fasongar, hadde eg nær sagt.

Det reint musikalske er sjølvsagt i dei aller beste hender med svenske Anders Hall på fele, Sigbjørn Apeland, piano, trøorgel osb, Stein Urheim, slidegitar og andre gitarar, Hans-Olav Molde, trommer, Andres Bitustøl, bass og Jørgen Sandvik gitar for å nemna dei som bidreg oftast og mest i tillegg til hovudpersonen sjølv, sjølvsagt.

Men det er dei mange vakre melodiane, og ikkje minst dei vemodige tekstane og Sigrid Moldestad si vakre stemme, som er det mest merkverdige med denne plata.

Vossingen Johannes Gjerdåker har omsett fleire av dens skotske poeten Robert Burns sine dikt, to av dei, mellom anna det vakraste kjærleiksdiktet nokon gong : «Ei raud, raud rose» er med. Det er også eit par tekstar frå Jakob Sande, «Eg ser inn i augo dine» og «Aldri».

Det er, på trass slike tekstar, Sigrid Moldestad sine eigne tekstar og melodiar som gjer sterkast inntrykk. For meg er «Vise til far» det største høgdepunktet på plata. «Blir eg nokosinne klar, blir eg vaksen nok te å klare meg utan ein far», syng Sigrid Moldestad, meir vemodig og meir vakkert blir det ikkje, rett og slett. Denne visa er åleine grunn til å skaffa seg plata.

Men også «Om eg var deg», «Gåta» og «Måneskinslandet» er med på å løfta denne plata opp og fram.

Skulle nokon der ute framleis ha noko som helst att av musikalske fordomar mot ei dame som spelar fele, på grunn av fela, så er Sandkorn det ultimate høvet til, å bli kvitt det ein gong for alle.

Dette er folkemusikk på sitt beste, ja – men det er kanskje like mykje visekunst av eit sjeldan høgt nivå.

Spør du meg, må dette vera ein soleklar kandidat til neste Spellemannspris.