Ein gong, i ei ikkje alt for fjern ungdomstid, (utruleg nok kan det verka slik), medan eg tilfeldigvis såg eit program på monopolkanalen som heitte «Husker du» med Odd Grythe & Co., lurte eg på korleis det ville bli når det i framtida skulle mimrast med Stones, Beatles og alle dei andre.

Eg er ikkje heilt der, når eg høyrer Lava saman med KORK (Kringkastingsorkesteret), men det er ikkje langt unna.

Lava er ein institusjon for min generasjon, ein musikalsk påle som vil vera der for all framtid. Alle sogningar var stolte av dette bandet som kom frå Årdal. Det trur eg mange som har vokse til seinare.

No er altså «Symphonic Journey» her, og det er klart for ei høgtidsstund. Lava har spelt inn 13 av sine mest kjende låtar saman med KORK, og tilbyr dessutan ein DVD frå ein konsert på Rockefeller som eit usedvanleg generøst bonusspor.

Sjølv om det er uunngåeleg at fleire av låtane er begge stader, er det til ein viss grad slik at DVD-en fyller ut CD-en også reint musikalsk.

Og dette funkar som berre det. Ei plate som alle lavafans må ha, sjølvsagt. Men skal eg vera heilt ærleg, så hadde eg venta endå større trøkk og ikkje minst «feeling», når Lava står på scena med KORK. Dette er ikkje den beste plata Lava har laga, og eg har vore på fleire konsertar som langt overgår dette.

Så er det kanskje slik, at for oss som var til stades den magiske kvelden på tidleg 1980-talet, kan ingen konsert blir betre enn då Lava og Randy Crawford bergtok Lægreidkjellaren. Det er sjølvsagt blodig urettferdig å samanlikna det med ein meir steril konsert med KORK, men likevel, altså.

«You» live med KORK blir bleik samanlikna med duetten mellom Egil Eldøen og Randy Crawford.

På trass av det altså, er det lite å utsetja på Symphonic Journey. Personleg likar eg versjonane av «Shine a little light» og «Losing you», som strykarane løftar til Moody Blues-høgder, best på denne rundt timen lange høgtidsstunda med eitt av dei beste banda i landet dei siste 20 åra.

Les fleire plate- og bokmeldingar her.