– Fantastisk å vera her. Heilt eineståande at nesten tusen elevar er så stille. Og så applausen då, seier ein smilande Thorvald Stoltenberg etter det nesten time lange føredraget sitt på Internasjonal dag i Idrettshallen ved Sogndal vidaregåande skule måndag.

Også elevar frå Sogndal folkehøgskule, og nokre godt vaksne personar møtte.

Solidaritet

Den tidlegare utanriksministeren, fredsmeklaren, presidenten i Norges Røde Kors og FNs høykommissær for flyktningar delte raust frå røynslene sine og fortalde om korleis verda har skrumpa inn.

– Det er viktig å tilpassa det verktøyet som me menneske har. Solidaritet er ikkje almisse. Me må erkjenna at me er i same båt, sa Stoltenberg.

Han understreka at håp er viktig.

– Håp er eit ord som betyr mykje for meg. Håp er ikkje eit svakt ord, men eit sterkt ord, Nelson Mandela fortalde at han over dei 26 åra på fangeøya Robbin Island på grunn eit sterkt og trassig håp. Sjølv opplevde eg styrken i håp då eg var meklar på Balkan, sa Stoltenberg. Han fortalde han såg tre skulejenter kom gåande hand i hand. Nokre sekund etterpå vart dei plaffa ned.

Håpefull

«No gjev de opp», sa fleire. Då merka eg håpet. Eg gjev meg ikkje. Eg har eit sterkt håp om at me skal få det til.

Eller som president Václav Havel sa det: Eg er ikkje optimist, men er heller ikkje pessimist. Eg er håpefull. Håpet er nesten like viktig som livet. Utan håp når me ikkje måla våre, slutta Thorvald Stoltenberg innlegget sitt, og fekk ståande applaus.

Thorvald Stoltenberg sitt føredrag markerte avsparket for Eshowe-aksjonen ved Sogndal vidaregåande skule.

Les meir i papirutgåva/eavisa tysdag.